کاش این دنیا هم مثل جعبه ی موسیقی بود
همه ی صداها آهنگ بود
و همه ی حرف ها ترانه
دل شدگان، علی حاتمی، 1370
| تبليغات | X |
دوباره سیب بچین حوا..من خسته ام..بگذار از اینجا هم بیرونمان کنند..
میدونی..همیشه دلم می خواس یه چیزایی باشن که بهش بگن نشونه ی منن! میدونی مثه چی؟مثه اینکه رو دیواره یه جایی یه چیزی مینویسیو هیشکی ندیدتت اونوخ ۶۰ نفر میان ازت میپرسن فلان چیزو تو رو دیوار نوشتی ، آره؟ ینی دس-خط ات میشه یه نشونه از تو! تابلوئه که تو نوشتی دیگه!! اون نشونه هه که میگم همینجوریه دیگه. مثلن بوی یه ادکلنی ، عطری چیزی میاد ، اونوخ من میگم اِ فلانی اینجا بوده؟ یا مثه این پیکسل ِ درختا یا این گردنبنده که همش جیلینگ جیلینگ صدا میده یا این جینگولا که دوختیشون به کیفت یا فندک قرمزات یا دفترچه ات که همش روش درخته و کفشدوزک داره..یا مثه..مثه همین دختره ، دوستت.. فکرشو که بکنی ، یه عالمه چیزا هس که تا ببینیشون میگی اِ ...
دل شدگان، علی حاتمی، 1370
اینروزهایم را می طلبد..
امان از ما ــُـ این قصه ها رو زندگی کردن..
امان از ما..
امان..
دنیا عوض میشه..بزرگ میشه و تو کوچیکتر..دنیا بزرگتر میشه و تو هِی کوچیکتر..بزرگتر و بزرگتر و تو هِی و هِی کوچیکتر..
بدیش اینه که کوچیک شدنتو میبینی..
خدای ــِ من!
بر من یک شادی عطا فرما!
زندگی سخت می گیرد بر ما که سخت زندگی می کنیم...